Blizny – zapobieganie, leczenie

168

Po każdym urazie, skaleczeniu, zranieniu, iniekcji czy zabiegu chirurgicznym powstają blizny. Ich tworzenie się to część złożonego, naturalnego procesu regeneracji skóry, w trakcie którego uszkodzoną skórę właściwą zastępuje tkanka łączna, czyli właśnie blizna. Niektóre są małe, prawie niewidoczne. Inne przeciwnie – są rozrośnięte, nie tylko sprawiają ból, ale są też powodem kompleksów.

Tworzenie się blizny zaczyna się w chwili zranienia. To naturalny procesem gojenia się ciała. Uszkodzoną skórę zastępuje tkanka łączna. Gojenie się rany przebiega w kilku fazach. Blizna to dla pacjenta nie tylko problem kosmetyczny. Najczęściej jest ona przyczyną dużego dyskomfortu fizycznego i psychicznego. Powoduje wiele problemów psychicznych, takich jak stres, niska samoocena, czy depresja. Problemy te dotyczą głównie dzieci. Do dyskomfortu fizycznego możemy zaliczyć  przykurcze i inne zaburzenia funkcjonalne, ból, świąd, uczucie ciągnięcia.

O tym, jak będzie wyglądała blizna wpływ ma wiele czynników.

Są to m.in.: rodzaj urazu (zranienie – rana cięta, szarpana, kłuta itd., oparzenie, cięcie chirurgiczne), miejsce na ciele, gdzie skóra została uszkodzona, i indywidualne cechy organizmu, czyli skłonności do tzw. bliznowacenia. Blizny zwykłe początkowo są zgrubiałe, twarde, o sinoczerwonym zabarwieniu, swędzące. Z czasem miękną, stają się jaśniejsze, ustępuje też swędzenie. Jeśli blizna jest niewielka i w mało widocznym miejscu, można ją zostawić w spokoju. Te większe lub widoczne po całkowitym zasklepieniu się rany warto smarować maścią na blizny albo żelem i delikatnie masować kolistym ruchem.

Jeśli coś zakłóci proces gojenia się rany i tworzenia się blizny, może powstać blizna przerosła. Niekiedy rozszerza się ona poza miejsce zranienia i często jest mało elastyczna.  Aby blizna się nie powiększała, warto ją smarować preparatami zmiękczającymi blizny lub zakleić plastrem silikonowym.

Leczenie bliznsilikon

Istnieje wiele metod leczenia blizn. Największym problemem jest terapia przerostowych blizn i bliznowców. Jest ona trudna, kosztowna i wiąże się z dużym ryzykiem nawrotów. Najlepiej jest zatem na wczesnym etapie gojenia przeciwdziałać tworzeniu nieprawidłowej blizny.

Obecnie zgodnie z obowiązującymi zaleceniami opracowanymi przez grupę międzynarodowych ekspertów jako postępowanie pierwszego rzutu w profilaktyce nieprawidłowego bliznowacenia zalecane są plastry lub żele silikonowe.

Ich użycie jest standardowym postępowaniem m.in. po zabiegach chirurgii plastycznej. Plastry/żele silikonowe nie tylko zmniejszają ryzyko nieprawidłowego bliznowacenia, ale poprawiają wygląd już istniejących blizn przerostowych i keloidów. Są łatwe w użyciu i dobrze tolerowane.

Dzięki swoim właściwościom fizyko-chemicznym silikon jest nazywany drugą skórą. Dlatego  plastry silikonowe są zalecane jako postępowanie pierwszego rzutu w profilaktyce i leczeniu nieprawidłowego bliznowacenia. Zastosowanie silikonu powoduje, że nad blizną tworzy się cienka, przeźroczysta błona silikonowa, która zapewnia idealne warunki do odpowiedniej regeneracji. Wyjątkowe właściwości silikonu w postaci plastrów/żelu sprawiają że silikon może  poprawić wygląd blizny dojrzałej nawet po 10 latach.

Inne metody leczenia

Metody fizjoterapeutyczneprzyczyniają się do usprawnienia procesu gojenia ran, a także pomagają w uzyskaniu sprawności w przypadku wystąpienia powikłań, takich jak np. przykurcze. Metody te uelastyczniają bliznę, przyczyniają się w ten sposób do usprawnienia uszkodzonej okolicy ciała, ponadto poprawiają estetykę uszkodzonego obszaru. Światło spolaryzowane – przyspiesza proces gojenia się ran jednocześnie poprawiając mikrokrążenie. Laseroterapia jest wskazana do ran pooperacyjnych.

W leczeniu blizn można tez stosować: olejki eteryczne rumianek,  rozmaryn,  lawenda, preparaty z celubli i masy perłowej i opatrunki syntetyczne. Inna metoda jest terapia uciskowa. Jest to skuteczna forma terapii bliznowców i blizn przerosłych. Polega na mechanicznej kompresji (ucisku) wywołanej przez stosowanie pończoch uciskowych lub odpowiednich bandaży. Powoduje ona miejscowe niedokrwienie tkanek, ograniczenie aktywności fibroblastów oraz degenerację kolagenu.

Do inwazyjnych metod zaliczamy: wycięcie chirurgiczne blizny i ponowne zszycie tkanek, operacje plastyczne z przesunięciem/użyciem płatów skórnych, laseroterapię, mikrodermoabrazję (blizny potrądzikowe), kriochirurgię, iniekcje preparatów sterydowych w miejsce blizny oraz mezoterapię igłową i bezigłową.

Dr Jacek Tulimowski

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać komentarz!
Please enter your name here