Tamaryndowiec to egzotyczny owoc o imponujących właściwościach zdrowotnych i leczniczych

2654

Na polskim rynku ten niezwykły owoc o wyglądzie strączkowym,  pojawił się dopiero niedawno. W krajach afrykańskich i azjatyckich doceniany jest od setek lat. Ma wiele właściwości zdrowotnych. Jest bogaty w błonnik, żelazo, miedź i inne minerały, takie jak: potas, cynk, selen, wapń i magnez. Owoce tamaryndowca to także cenne źródło witamin z grupy B, odpowiedzialnych za prawidłowe funkcjonowanie organizmu, witaminy A potrzebnej dla pięknej skóry i dobrego wzroku oraz kwasu foliowego.

Pod twardą i suchą skorupką, skrywa się miąższ o charakterystycznym, czekoladowym kolorze, konsystencji i smaku: słodko-kwaśnym, intensywnym, otaczający niewielką, czarną i wyjątkowo twardą pestkę. Owoce tamaryndowca, znanego też jako tamarynd, zawierają dużo witaminy C, niezbędnej dla utrzymania prawidłowego poziomu odporności organizmu na wirusy i infekcje.

Błonnik zawarty w owocach, usprawnia pracę jelit. Żelazo odpowiedzialne jest za produkcję hemoglobiny transportującej tlen przez krew w organizmie. Minerały, czyli niezbędne pierwiastki śladowe odpowiadają m. in. za pracę układu mięśniowego i nerwowego oraz gospodarkę wodną organizmu. Tamaryndowiec zawiera też przeciwutleniacz: kwas winowy, który wspiera organizm w walce z wolnymi rodnikami.

W medycynie ludowej wykorzystuje się ten nietypowy owoc w walce z zaparciami, problemami trawiennymi oraz innymi dolegliwościami gastrycznymi. Mają wiele zalet. Zapobiegają chorobom nowotworowym, spowolniają procesy starzenia, wspomagają odchudzanie i leczenie cukrzycy, pomagają w  zwalczaniu przeziębienia i grypy.  Ma też zastosowanie w produkcji niektórych farmaceutyków.

Tamaryndowiec uważany jest za roślinę strączkową, bo rośnie na drzewach i kształtem przypomina  zasuszone strąki. Owoce mają smak słodko-kwaśne i są dodatkiem do wielu potraw. Miąższ można jeść samodzielnie z dodatkiem cukru lub soli. Jest dodatkiem i składnikiem wielu różnych sosów stosowanych w kuchni azjatyckiej.

Pochodzi z tropikalnej Afryki i Azji Południowej, ale jest tak długo uprawiany w Indiach, że często zakłada się, że pochodzi z subkontynentu. Mówi się również, że tamarynda z uwagi na swoje  właściwości lecznicze była stosowana przez arabskich lekarzy.

Afrykanie wierzyli, że drzewo tamaryndowca było święte. W birmańskiej tradycji uważa się, że jest to miejsce, w którym przebywa deszcz.  Mieszkańcy Malajów do dziś robią miksturę z miąższem tamaryndowca i mlekiem kokosowym, aby nakarmić swoje niemowlęta. Kora drzewa jest często uważana za źródło mądrości. To drzewo jest zwykle dziko rosnące w rodzimym regionie, ale jest uprawiane na plantacjach.

Tamarynda stała się składnikiem wielu kuchni w różnych częściach świata, ponieważ jest niezwykle łatwa w uprawie. Nawet jego pestki są użyteczne, ponieważ zawierają bursztynowy olej, który jest używany do celów spożywczych, a także do dekoracyjnego malowania. Płaszcz nasienny jest również używany jako barwnik dla skór kozich w Afryce.

Pomysłów na wykorzystanie tamaryndowca jest wiele na całym świecie. Z pewnością zagości też na dobre w Polsce, zwłaszcza w naszej rodzimej kuchni jako owoc o wyjątkowych właściwościach zdrowotnych i leczniczych.

(JC)

 

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać komentarz!
Please enter your name here